‘Zou je me wat langer vast willen houden? Dat mis ik zo’

Onze Oma Oma, de overgrootmoeder van mijn kinderen, was een oude wijze vrouw. Ze woonde niet om de hoek, maar in het verre Düsseldorf. Toen we een keer bij haar Kerst hadden gevierd, vroeg ze me bij het afscheid: ,,Zou je me wat langer vast willen houden? Dat mis ik zo.” Door dit aan me te vragen stelde ze zich heel kwetsbaar op, en tegelijkertijd was het zo makkelijk! Een knuffel kost niets en geeft enorm veel vreugde. Jammer toch, dat we zoiets niet vaker tegen elkaar zeggen en bespreekbaar maken?

Hoe maak je het onbespreekbare bespreekbaar?
Iets wat mijn overgrootmoeder uit zichzelf al deed, het onbespreekbare bespreekbaar maken, is mijn persoonlijke missie geworden. Ik ben ervan overtuigd dat niet alles in een gesprek wordt gezegd. Mensen houden er immers niet van zich kwetsbaar op te stellen. Daarom wil ik zaken naar boven halen waar de ander zich niet van bewust is, maar waarvan ik weet dat het belangrijk is voor diegene. Door dit in mijn missie te benoemen, maak ik al iets bespreekbaar. Wat rest is je openstellen en de tijd nemen voor elkaar.

Doorgaan, stilstaan, voelen en lief zijn voor elkaar
Daar is deze tijd van het jaar goed geschikt voor, we staan even stil en hebben meer oog en oor voor de ander. Door af en toe stil te staan, kun je echt met aandacht kijken en luisteren. Hoe vaak kijken we niet naar hetzelfde, maar zien we iets heel anders? Door even rust te nemen, kun je het beeld van de ander ernaast zetten. Vragen als ‘wat houdt jouw bezig, waar sta jij bij stil?’ zorgen dan voor een heel ander gesprek.

Optimaal stilstaan en voelen
Denkend aan optimaal stilstaan, kom ik weer terug bij Oma Oma. Ze werd ziek, en het werd tijd om afscheid te nemen. Dat deed ze op haar eigen wijze, en het is een gekoesterde herinnering. We praatten nog wat, keken elkaar uiteindelijk alleen nog diep in de ogen, en wisten dat alles wat gezegd moest worden, was gezegd. Het was goed zo!

Lief zijn voor jezelf en voor de ander
Het overlijden van een dierbare is vooral een moment om stil te staan. Wat doe je zelf eigenlijk met je leven? Doe ik het juiste? Geniet ik genoeg? Voel ik genoeg? Of ga ik na de begrafenis weer in hoog tempo door? Gaan we niet te snel voorbij aan ons gevoel? Als we wat vaker zouden stilstaan en ons iets vaker zouden afvragen wat we nu voelen, zouden we waarschijnlijk beter voor elkaar zorgen. Lief zijn voor jezelf en voor de ander, daar gaat het uiteindelijk om.

Sta met je naasten even lekker stil bij dit jaar, voel wat het je heeft gebracht. De wensen voor volgend jaar dienen zich later wel op.

Arie Verwaal is partner en adviseur bij Authentiek leiderschap