Wandelende Ego’s

De Nijmeegse Vierdaagse. Tienduizenden wandelaars die vier dagen lang veertig kilometer lopen per dag, door weer en wind. Ook al woon ik zelf in het centrum van Nijmegen, één ding wist ik zeker: ik ga nooit de Vierdaagse lopen. Het feest eromheen is toch veel leuker? Tot een vriendin de tocht liep en me met veel moeite wist over te halen. En ja, als ik iets doe, dan ga ik er ook voor. Na een paar maanden serieus trainen was het in juli dan zo ver. En wat was het een geweldige ervaring! En dat niet alleen. Onderweg kwam ik veel Ego’s tegen waar ik me in mijn werkende leven altijd mee bezig houd.

Welke Ego’s loop je tijdens de Vierdaagse tegen het lijf?
Natuurlijk heb ik al vaker gemerkt dat de filosofie van Authentiek Leiderschap op elke situatie van toepassing is. Maar dat ik er tijdens de Vierdaagse mee in aanraking zou komen, daar had ik niet bij stilgestaan. Mensen nemen hun Ego’s mee, ook tijdens de Vierdaagse. Hieronder een bloemlezing. Misschien herken je je collega’s of jezelf erin?

‘Heel stoer’
Het begint eigenlijk al voorafgaand, als je anderen vertelt dat je de Vierdaagse gaat doen. Mensen vinden dat ‘heel stoer’ en een ‘enorme uitdaging’. Omdat ik niet zo hoog scoor op het trotse Ego, maak ik het al snel kleiner en zeg dat het wel meevalt, terwijl ik het stiekem natuurlijk best fijn vind dat mensen mij stoer vinden.

Haalt de Solist de eindstreep wel?
Al wandelend werd ik geconfronteerd met Ego’s van anderen. Natuurlijk brengt iedereen zijn krachtige Ego’s mee, en die helpen enorm om zo’n uitdaging aan te gaan. Wat niet helpt zijn de doorslaande Ego’s. Zoals bijvoorbeeld mensen die met heel veel pijn lopen, maar toch niet willen worden geholpen. Hierin herken je de Solist; iemand die heel zelfstandig is en denkt in aanzien te stijgen als hij/zij alles zelf kan. Een wandelaar die hierin doorslaat en geen enkele hulp aanvaardt, loopt het gevaar alleen te komen te staan en uiteindelijk de Vierdaagse niet te halen.

De Opschepper maakt de uitdaging groot
De Opschepper was makkelijk te herkennen; mensen die stoere verhalen vertellen en de uitdaging enorm groot maken om bewondering af te dwingen. Ze gaan vervolgens zo ver dat het niet meer geloofwaardig is, waardoor de smeuïge verhalen veranderen in een soort zelfverheerlijking. Op dat moment haken anderen af. Ze zien ineens iemand langs de kant die ze gedag moeten zeggen, hebben een losse veter en moeten even buiten de route stappen. Kortom, de Opschepper loopt uiteindelijk alleen, omdat iedereen die zelfadoratie al snel moe wordt.

Het Slachtoffer klaagt…
Ook was het Slachtoffer van de partij. Je ziet ze terug in sommige deelnemers die het niet hebben gered. Ze klagen over de warmte, verkeerde schoenen en de zware route. Het lag echt niet aan hen dat ze het niet hebben gered. Eigenlijk zoeken ze excuses om er niet op te worden aangekeken dat ze iets niet goed hebben gedaan. Zo schuiven ze de verantwoordelijkheid af. Als je doorslaat en excuses blijft verzinnen, word je een soort ‘Excuus Truus’. Ook dat zijn anderen snel moe. In plaats van te worden bevestigd dat je het echt niet beter had kunnen doen, laten ze je links liggen en zien ze je als een zeurkous. Want hoe zit het anders met die ruim 40.000 mensen die het wel hebben gehaald?

De Afgunstige misgunt de ander zijn succes
Na afloop van de Vierdaagse kom je in aanraking met de Afgunstige; iemand die anderen succes misgunt. In hun kracht zijn het mensen die relativeren. Ze lopen de tocht zelf niet, maar zouden het nog weleens willen doen. En mocht je uitvallen, dat is niet belangrijk, want eigenlijk stelt het toch allemaal niet zoveel voor. De relativerende is dus niet zo snel onder de indruk van iets of iemand. Een Afgunstige relativeert niet meer, maar haalt het succes van de ander echt onderuit. Kun je je voorstellen hoe het eruit ziet als de min of meer natuurlijke vijanden – een Afgunstige en een Opschepper – elkaar ontmoeten?

Persoonlijke missie
Zelf merkte ik tijdens het wandelen dat ik mijn persoonlijke missie ook gedurende de Vierdaagse leefde: mensen naar een grotere comfortzone helpen. Wandelaars met last van pijntjes adviseerde ik of leidde ik af. Ik benaderde hun probleem positief en was bezig het leuk te maken. Als je missie helder is geformuleerd, en het echt iets is van jezelf, komt deze in allerlei situaties terug. Bijzonder toch? Dat wat ik in mijn werk probeer te doen, laat ik blijkbaar ook automatisch op dit soort momenten zien.

Zonder blaren!
En de afloop van deze ervaring? Uiteindelijk heb ik de tocht goed gelopen, zonder blaren of pijntjes. Ik vond het één groot feest. Stiekem toch een beetje trots vertel ik anderen hoe makkelijk ik de Vierdaagse heb gelopen. Mijn krachtige Ego vindt het heerlijk respect te krijgen voor deze prestatie, en mijn aardige Ego geniet van de complimenten en lieve reacties. Mijn adviserende Ego kan het vervolgens niet laten een paar tips te geven en te vertellen waarom die ander ook echt een keer de Vierdaagse moet lopen!

PS: Wil je eens kijken welke ego’s jij soms inzet? Klik hier om de light versie van de Ego Scan te maken.

Marjolijn van der Wielen is coach en adviseur van organisaties, teams en individuen voor Authentiek Leiderschap. Ze helpt mensen het beste uit zichzelf te halen.